Wakker worden met een gekke bobbel en volledige ontsluiting

Maria is bijna 40 weken zwanger van haar eerste kind. Na een heftige zwangerschap waarbij ze 8 maanden ziek is geweest i.v.m. HG (Hyperemesis Gravidarum, extreme zwangerschapsmisselijkheid) wordt ze wakker met het gevoel dat ze moet poepen. Dat hun dochter zo snel daarna geboren zou worden had ze niet aan zien komen. Ze vertelt hier haar bijzondere bevallingsverhaal.

Vrijdag 20 augustus 2021

’s Avonds loop ik mijn gebruikelijke rondje langs de Lek. Ik ervaar nog geen enkel voorteken dat de kleine meid zich snel aandient. Vervolgens ga ik nietsvermoedend van wat komen gaat slapen.

Zaterdag 21 augustus 2021

01.37 uur
Ik word wakker met het gevoel dat ik moet poepen. Daarbij voel ik een heeeeeeel licht krampje in m’n rug. Ik vraag mezelf af of dit een voorteken kan zijn van dat het misschien vandaag gaat beginnen. Een wee kan het nog niet zijn, want daarvan zegt iedereen altijd dat je die wel herkent. Ik stap uit bed en ga naar het toilet, maar aangezien er verder niets uitkomt besluit ik weer terug te gaan liggen.

01.46 uur
Ik heb nog steeds het gevoel dat ik moet poepen en voel weer dat lichte krampje in m’n rug. Ik zeg tegen Chris dat het misschien wel een eerste teken kan zijn dat de bevalling vandaag gaat beginnen, maar dat hij vooral nog lekker verder moet slapen. Ik ga naar het toilet voor een tweede poging, maar wederom zonder resultaat. Bij het afvegen voel ik van voren ineens een grote bult ter grootte van een tennisbal uitsteken. Het voelt niet als een hoofdje, eerder zacht en flexibel en een beetje rubberachtig. Dit scenario kan ik me vanuit de Zwangles en Centering Pregnancy niet herinneren dus ik besluit vanaf het toilet even op internet te zoeken maar kan zo snel geen verklaring vinden. Ik laat Chris nog even kijken en die bevestigt dat het inderdaad geen hoofdje is.

01.59 uur
Al zijn m’n vliezen niet gebroken en heb ik ook geen regelmatige weeën of bloedverlies, ik besluit ondanks het nachtelijke tijdstip toch de verloskundige te bellen omdat het een vreemde situatie is. De verloskundige neemt direct op en hoort mijn verhaal aan. Ze geeft aan het bijzonder te vinden klinken en meteen deze kant op te komen. Achteraf gaf de verloskundige aan dat ze aan een vochtblaas dacht (uitstelpende vruchtzak) maar dat nog nooit in combinatie met het uitblijven van weeën had gezien. Ze twijfelt nog even om te vragen of ik een foto wil appen, maar vanwege de voor haar onbekende situatie wil ze het met eigen ogen komen zien.

02.15 uur
De verloskundige arriveert als ik op het toilet zit en vraagt mij op bed te gaan liggen voor de controles. Ze ziet inderdaad een vochtblaas. Door de vruchtzak die in de weg zit kan ze het niet heel goed voelen, maar ik lijk volledige ontsluiting te hebben. Door de vruchtzak heen ziet ze dat er in het vruchtwater is gepoept.

Naast dat het meconium in het vruchtwater een indicatie is om naar het ziekenhuis te gaan was de situatie er eentje die deze doorgewinterde verloskundige ondanks haar lange tijd in het vak nog niet eerder had gezien. Het uitblijven van weeën met toch volledige ontsluiting bij een 1e kindje is iets wat ze op de praktijk niet eerder hadden gezien, waardoor ze het thuis niet aandurfde omdat ze niet kon inschatten wat mijn onvoorspelbare lichaam nog meer in petto zou hebben.

De verloskundige belt alle 3 de Utrechtse ziekenhuizen af, maar omdat deze allemaal vol liggen krijgt ze te horen dat we naar Amersfoort moeten. Omdat de verloskundige het gevoel heeft dat we snel moeten zijn geeft ze aan dat dit niet haalbaar is en uiteindelijk krijg ik een overboekte plek van het derde ziekenhuis toebedeeld (beschikbare kamer maar eigenlijk geen personeel). Gezien de vochtblaas waardoor ik niet kan zitten twijfelt de verloskundige even om een ambulance te bellen. Aangezien het in de nacht even kan duren voordat die er is besluiten we gezamenlijk om er op eigen houtje heen te rijden. Ik had al een bevaltas klaarstaan die ik snel aanvul met wat last minute dingen (telefoon, lader, nog een extra reserve romper). We rommelen nog even tot we klaar zijn voor vertrek. Ik kan het nog niet allemaal bevatten dat het zo snel gaat. De verloskundige geeft aan dat ik bij haar in de auto kan meerijden. Omdat ik niet kan zitten besluiten we dat ik me omdraai en met m’n knieën op de achterbank ga zitten met m’n bovenlijf hangend over de hoedenplak. Dan maar een keer geen gordel om, gelukkig is het in de nacht toch rustig op de weg. We wachten in de auto tot Chris ook zover is. Zodra we hem van de parkeerplaats zien komen rijdt de verloskundige in rap tempo richting het ziekenhuis. In de auto nemen de krampen toe naar elke 3 minuten, maar echt heel pijnlijk is het niet en de weeën blijven nog altijd uit.

02.50 uur
We komen aan bij het ziekenhuis. De verloskundige geeft aan dat ik in een rolstoel moet gaan zitten, maar ik wil graag lopen i.v.m. de vochtblaas. Ze vraagt het nog meerdere keren, achteraf blijkt dat dit kennelijk protocol is, maar omdat ik eigenwijs aangeef te willen lopen neemt ze de rolstoel aan de hand mee zodat ik als het nodig is meteen kan gaan zitten. We pakken de lift en gaan direct naar de verloskamer waar ik al kletsend naar binnen loop.

03.00 uur
Inmiddels moet ik enorm poepen dus ik vraag of de deur die ik zie naar het toilet gaat, maar krijg het antwoord ‘Nee, je moet bevallen meis’. Ik ga liggen, krijg een infuus en word aan de CTG gelegd i.v.m. het poepen in het vruchtwater. De vliezen worden doorgeprikt (daar voelde ik niets van) en gezien de volledige ontsluiting mag ik direct beginnen te persen. Omdat de weeën uitblijven wordt me gevraagd om op eigen kracht te persen bij de start van elk lichte krampje.

03.10 uur
De baby blijkt dipjes in de hartslag te hebben waardoor gedacht wordt dat ze in nood is. De gynaecoloog wordt erbij geroepen en excuseert zich voor het feit dat ze m’n bevalplan niet gelezen heeft omdat het allemaal zo snel gaat, maar mijn wensbevalling met weeën opvangend al zingend aan de piano was toch al geen optie meer dus dat had ik allemaal al losgelaten. Als alternatief zet Chris nog lief wat pianomuziek aan ter ontspanning.

Wegens het uitblijven van de weeën wordt gestart met het inzetten van oxytocine, maar dit heeft (eerst bleek het kraantje nog dicht te zitten) helaas geen effect. De gynaecoloog geeft aan dat het gezien de hartslagdippen belangrijk is dat de kleine meid snel ter wereld komt en ze stelt voor om de vacuümpomp (kiwi) in te zetten. Hiervoor wordt er eerst een katheter aangelegd en preventief een knip gezet, waarna de kiwi wordt geplaatst. Terwijl ik mee pers tijdens het trekken aan de kiwi glipt deze twee keer van het hoofdje omdat de vruchtzak nog om het hoofdje zit en de kiwi geen goede grip heeft.

03.20 uur
Na 3 keer trekken en meepersen wordt onze kleine meid Sofie met de helm op geboren. De vliezen worden snel van haar hoofdje afgehaald waarna ze direct op mijn buik gelegd wordt. Overrompeld en vol geluk lig ik daar met onze kleine meid op de borst, zo bijzonder en ook nog niet helemaal te bevatten. Ik ben gewoon mama geworden van een gezonde dochter!! Ik ben de verpleegkundige die ondanks alle hectiek zo scherp is geweest om foto’s van de bevalling en een filmpje van het eerste moment te maken enorm dankbaar. Vervolgens mag ik zelf de navelstreng doorknippen.

Sofie zoekt al snel naar de borst waarna ik haar met wat hulp van de verpleegkundige de eerste voeding geef en we genieten van de eerste kennismaking met elkaar. Het zorgpersoneel geeft aan wanneer de nageboorte niet tijdig geboren wordt deze operatief verwijderd moet worden. Ze geven extra oxytocine maar omdat ook de naweeën uitblijven komt de placenta niet vanzelf los.

03.50 uur
Ze proberen nog aan de navelstreng te trekken om de nageboorte op te wekken, maar als de navelstreng afbreekt moet ik toch naar de OK. Het is raar om Chris en Sofie alleen achter te laten, maar het voelt ook fijn dat Sofie lekker huid op huid bij haar lieve papa ligt in de tijd dat ik naar de OK ga.

Teruggekomen van OK verblijven we nog even op de verloskamer en gaan daarna naar de kraamafdeling. Omdat het nog nacht is proberen we nog even te slapen met Sofie in de wieg tussen ons in. Maar mijn lijf is nog zo alert dat ik geen oog dicht doe en maar naar onze mooie lieve meid kijken. Waar kinderen na een vacuümverlossing vaak heel onrustig schijnen te zijn is Sofie heel rustig en tevreden en ligt ze lekker naast me te slapen.

’s Ochtends krijgen we als ontbijt yoghurt met muesli en verse aardbeien, wat een verwennerij. Ik realiseer me dat ik het ontbijt zonder ook maar enige misselijkheid heerlijk opeet, hoe bizar zonder m’n ochtendpil na 8 maanden extreem misselijk (ik had HG) te zijn geweest. Nadat ik al lange tijd sta te popelen bellen we na het ontbijtje de familie om iedereen op de hoogte te brengen van de geboorte van onze Sofie. Zodra ik goed kan staan mag de katheter eruit. De eerste keer dat ik probeer te staan zak ik bijna door m’n benen dus ga ik snel weer in bed. De tweede poging gaat gelukkig een stuk beter waarna ik ook weer zelfstandig kan plassen. Volgens het protocol moeten we gezien het poepen in het vruchtwater en de vacuümpomp nog even in het ziekenhuis blijven, maar gezien het zowel met Sofie als mij verder goed gaat mogen we in de middag naar huis. Klaar om met z’n drietjes te beginnen aan een enorm groot, mooi en bijzonder avontuur.

Mijn doel bij het volgen van de Zwanglessen was inzicht in het geboorteproces te krijgen en daardoor juist ook te leren loslaten. Dat is meer dan gelukt en dat is waar ik Maaike heel erg dankbaar voor ben!! Dit maakt dat, ondanks dat het volledig anders is gegaan dan vooraf gedacht, ik toch heel positief op de bevalling terugkijk.

Vol verwondering en adrenaline vanuit bed naar onze lieve meid blijven kijken

Na het ontbijt stralend de familie bellen

Archieven

CONTACT
Maaike Rijnsburger
06 1339 0048
info@maaikerijnsburger.nl

POSTADRES
Maaike Rijnsburger
Edmond Audranstraat 251
3543 BH Utrecht

Alle rechten
voorbehouden.
KVK: 58707719
BTW-id: NL002062534B60

× Hoe kan ik je helpen?